"Χάππενινγκ" των ουκρανών FEMEN ενάντια στον Χριστιανισμό
Αναδημοσίευση από το μπλογκ "Απελευθέρωση"
31 Ιουλ 2010
30 Ιουλ 2010
ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ... ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ!
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 229 / 30.7.«2010»
Έκπληξη αποτελεί, όσο τουλάχιστον έχει να κάνει με την επιστημονική και όχι θρησκευτική ιδιότητα των μελών του, η τελευταία ανακοίνωση (123 / 26.7.2010) του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων με την οποία τάσσεται περιέργως ενάντια στην αντικατάσταση με αντίγραφα των κακοποιημένων αρχαίων μελών του Ναού του Θεού «Αμυκλαίου» Απόλλωνος που έχουν ενσωματωθεί σε βυζαντινές εκκλησίες της περιοχής.
Και λέμε έκπληξη, γιατί η τοποθέτηση αυτή του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στην πραγματικότητα αποτελεί απροκάλυπτη προσπάθεια ακύρωσης του αξιέπαινου έργου στοιχειώδους ανάδειξης του εν λόγω Ιερού των Λακεδαιμονίων, σημαντικότατου ήδη από την προϊστορική εποχή, σε σημείο που τουλάχιστον ο επισκέπτης να βλέπει αρχαιότητες και όχι ένα ακόμη από τα αμέτρητα εκκλησίδια (επί του προκειμένου της Αγίας Κυριακής) που «τυραννεύουν» τους τόπους της Εθνικής μας Λατρείας. Σημειωτέον ότι το συγκεκριμένο εκκλησίδιο χτίστηκε την περίοδο 1907 - 1920 από τα σπαράγματα που είχε φέρει στο φως μια παλαιότερη ανασκαφή!
Τουλάχιστον άστοχη μάλιστα είναι η επίκληση από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων του νόμου 3028/2002 («Για την προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς»), υπονοώντας ότι τα βεβηλωμένα σπαράγματα του Ναού της Εθνικής μας Θρησκείας είναι δήθεν… «αναπόσπαστα μέλη» των βυζαντινών κτισμάτων, οι κτίστες των οποίων ωστόσο συνειδητά τα χρησιμοποίησαν ως «αποδαιμονισθέντα» (κατά την ορολογία της πρωτο- βυζαντινής αντιπαγανιστικής νομοθεσίας) λάφυρα θρησκευτικού πολέμου.
Παραδόξως (εντός ή εκτός εισαγωγικών), σε αυτές τις ιδιόρρυθμες ακροβασίες της επιχειρηματολογίας του ο Σύλλογος ταυτίζεται απολύτως με την ανατριχιαστικά χυδαία επιχειρηματολογία του προηγούμενου Αρχιεπίσκοπου, ότι δήθεν οι χριστιανοί… «εξαγίασαν» τα σπαράγματα των λατρευτικών χώρων της Εθνικής Θρησκείας με το να τα χρησιμοποιήσουν ως δομικά υλικά (1). Και όχι μόνο ταυτίζεται, αλλά κρίνει μάλλον ότι η ρητορική του πρέπει να «ενισχυθεί» με μία πρόσθετη πρέζα από μελό, αφού τα βεβηλωμένα σπαράγματα μετατρέπονται, επειδή έτσι βολεύει, σε «αναπόσπαστα στοιχεία» της αρχιτεκτονικής μορφής των βυζαντινών κτισμάτων μόνο και μόνο επειδή δήθεν, κατά τον συντάκτη της ανακοίνωσης, «ο ανώνυμος τεχνίτης (ιδιαίτερα στην περίπτωση του Προφήτη Ηλία) προσπάθησε συνειδητά να δημιουργήσει μια νέα γραφική σύνθεση μέσα από την ποικιλία των υλικών, των αρμολογημάτων, των αρχιτεκτονικών μελών σε δεύτερη χρήση καθώς και της φυσικής πολυχρωμίας» (sic). Τόσο σίγουρος δείχνει ο συντάκτης για τον «ανώνυμο τεχνίτη» του Μεσαίωνα αλλά και για τις «συνειδητές» εικαστικές του προθέσεις, που αναρωτιέται κανείς μήπως έχουν ήδη επιτευχθεί τα πρώτα ταξίδια στον Χρόνο και συνεπώς της ανακοίνωσης του Συλλόγου έχει προηγηθεί κάποια… προσωπική γνωριμία και συνέντευξη.
Ευχόμαστε το παράξενο αυτό αίτημα του Συλλόγου να μην τύχει «ευηκόου» (ήτοι δουλικού προς την δικτατορεύουσα Εκκλησία) ωτός και οι εργασίες της στοιχειώδους ανάδειξης του Ιερού να συνεχιστούν. Αν μη τι άλλο, εμείς τουλάχιστον γνωρίζουμε πως το συγκεκριμένο σημείο απετέλεσε σημαντικότατο σημείο αναφοράς για κάποιους Λακεδαιμόνιους προγόνους μας. Για εκείνους που σε σκοτεινούς αιώνες και μέσα από κρύφιες ατραπούς διατήρησαν ισχυρή την εθνική τους συνείδηση και την μετέδωσαν σε εμάς, που με την σειρά μας, όταν η ισχυροποίηση της δημοκρατίας στον τόπο μας το επέτρεψε, θέσαμε επιτέλους δημόσια το ζήτημα της παλινόρθωσης της εθνικής μας Θρησκείας, αυτογνωσίας και αξιοπρέπειας.
Οι εργασίες για την ανάδειξη του «Αμυκλαίου» Ιερού πρέπει να συνεχιστούν απρόσκοπτα. Δεν το ζητάμε μόνο εμείς, δεν το ζητάει μόνο ο ολοζώντανος τόπος, πρωτίστως οφείλει να το ζητάει η αρχαιολογική επιστήμη, την οποία υποτίθεται ότι και ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων υπηρετεί.
(1) «…και οι χριστιανοί εσεβάσθησαν την λατρεία και την θρησκεία των προγονών τους και εξαγίασαν τα ιερά τα οποία ήσαν αφιερωμένα στις ειδωλολατρικές θεότητες, τα εξαγίασαν με το να τα χρησιμοποιήσουν ως ναούς ή να χρησιμοποιήσουν τα υλικά για να γίνουνε χριστιανικοί ναοί»
29 Ιουν 2010
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
Ανακοίνωση 228/27.6.2010
Ενημερωθήκαμε από μέλη μας για την νέα ωμή παρέμβαση της δικτατορεύουσας Ορθόδοξης Εκκλησίας στα επιστημονικά - ιστορικά θέματα που αφορούν στην Επανάσταση του 1821, αυτή την φορά σε επιστημονικό συνέδριο στην Σάμο.
Σε μια άκρως προσεκτική και επιεικέστατη τοποθέτηση του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και γνωστού ιστορικού κ. Βασίλη Κρεμμυδά στο συνέδριο «1821, Σάμος και επανάσταση: ιστορικές προσεγγίσεις», το οποίο διεξήχθη προ μηνός (στις 28 και 29 Μαΐου) στο Πυθαγόρειο της Σάμου, έκαναν την εμφάνισή τους ως πνευματική αστυνομία μερικοί εντόπιοι ρασοφόροι θεοκράτες και μαζί με τους γνωστούς «κοσμικούς» υποτακτικούς τους (που συχνά αρθρογραφούν στον τοπικό τύπο) έκαναν μία απίστευτη για επιστημονικό συνέδριο φασαρία μέσα στο αμφιθέατρο όπου εδίδετο η διάλεξη, επειδή ο ομιλητής τόλμησε να πει ότι η Εκκλησία... δεν βοήθησε και τόσο πολύ τους Έλληνες κατά την επανάσταση.
Το απέραντο θράσος που επέδειξαν οι θεοκράτες κορυφώθηκε μάλιστα μετά από λίγες ημέρες, όταν ο επικεφαλής τους για την Σάμο επιπροσθέτως απέστειλε και επιστολή διαμαρτυρίας στην Επιστημονική Επιτροπή του συνεδρίου, με την οποία ζήτησε να επέμβουν ευθέως οι θεοκράτες στα πρακτικά του συνεδρίου με δικό τους άρθρο, λες και έχουν κάποια επιστημονική υπόσταση, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την εισήγηση του κ. Κρεμμυδά ως, άκουσον, άκουσον, «επιστημονικό τουρισμό»! Αυτοί που ανά τους αιώνες κατεδίωξαν την Επιστήμη και κατέσφαξαν τους λειτουργούς της, σήμερα έχουν το θράσος και επικαλούνται την... επιστημονικότητα!
Ας θυμηθούμε με την ευκαιρία ένα κομμάτι από την επαίσχυντη «Πατρική Διδασκαλία» της Ορθόδοξης Εκκλησίας εκείνα τα δύσκολα για τον Ελληνισμό χρόνια. Αντιγράφουμε λοιπόν από την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της «Εκδοτικής Αθηνών» (τόμος ΙΑ, σελίδα 449): «Ο Θεός ύψωσε την βασιλεία αυτήν των Οθωμανών περισσότερο από κάθε άλλη, δια να αποδείξη αναμφιβόλως ότι θείω εγένετο βουλεύματι. Ο διάβολος εμεθοδεύθη εις τον τρέχοντα αιώνα μιαν άλλην πονηρίαν και απάτην ξεχωριστήν, δηλαδή το νυν θρυλούμενον σύστημα της ελευθερίας, δέλεαρ του διαβόλου και φαρμάκι ολέθριον, δια να κατακρημνίση τους λαούς εις την απώλειαν και την ακαταστασίαν. Αδελφοί, μη πλανηθήτε, κλείστε τα αυτιά σας και μη δώσετε καμμίαν ακρόασιν εις ταύτας τας νεοφανείς ελπίδας της ελευθερίας, φυλάξατε στερεάν την πατροπαράδοτον σας πίστιν και ως οπαδοί του Ιησου Χριστού, απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησην».
Το θράσος αυτών των ανθρώπων είναι βεβαίως γνωστό (και προ πολλού εθνικά επικίνδυνο, αφού πλέον μπορούν και διατάσσουν την εκλεγμένη πολιτική ηγεσία), γι’ αυτό και δεν απευθυνόμαστε σε αυτούς. Εξάλλου, ως ο φορέας της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών ποτέ δεν συνδιαλέγεται με τους σφαγείς των προγόνων μας και τους κατεδαφιστές και βεβηλωτές των Ιερών μας. Απευθυνόμαστε αποκλειστικά και μόνον στην Επιστημονική Επιτροπή του συνεδρίου και στον καθηγητή κ. Βασίλη Κρεμμυδά και τους ζητούμε να μην επιτρέψουν την παραμικρή παρέμβαση στο επιστημονικό τους έργο από εξω-επιστημονικούς και αντι-επιστημονικούς παράγοντες, όπως οι θρασείς θεοκράτες της Σάμου.
Ως Έλληνες που απευθυνόμαστε σε Έλληνες περιμένουμε να σταθούν στο επιστημονικό τους ύψος και πάση θυσία να υπερασπισθούν την επιστημονική τους ακεραιότητα, τιμώντας τον όρκο που κάποτε έδωσαν, όταν έλαβαν το πρώτο τους πτυχίο, ότι θα υπερασπίζονται πρωτίστως την Επιστήμη. Περιμένουμε να γυρίσουν την πλάτη στα ψεύδη της Εκκλησίας και να μην της επιτρέψουν όπως τόσοι και τόσοι άλλοι προσκυνημένοι έχουν μέχρι τώρα πράξει, να διαστρέψει την αλήθεια με την δική τους υπογραφή. Αλλιώς, δυστυχώς, θα είναι και αυτοί όπως και οι πολλοί άλλοι υπόλογοι απέναντι στην Ιστορία, αλλά και σε αυτό το ίδιο το πραγματικό ελληνικό έθνος.
ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ
26 Ιουν 2010
ΔΙΟΣΚΟΥΡΕΙΑ 2010 - ΜΝΗΜΗ ΘΕΡΜΟΠΥΛΟΜΑΧΩΝ
Σάββατο 3 Ιουλίου, ώρα 19.30 (η ώρα θα τηρηθεί αυστηρά)
Eορτασμός των «Διοσκουρείων» από το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών και απόδοση τιμών στους Θερμοπυλομάχους. Την ιεροπραξία θα τελέσει ο Θίασος «Δελφύς». Η είσοδος επιτρέπεται μόνον στα μέλη του Υ.Σ.Ε.Ε.
Σάββατο 3 Ιουλίου, ώρα 20.30
Φιλοσοφικό Αθήναιο «Εκατηβόλος», Αριστοτέλους 36, 1ος όροφος, Αθήνα
31 Μαΐ 2010
ΠΥΡΠΟΛΗΘΗΚΕ ΕΝΟΣ ΣΥΝΕΛΛΗΝΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ
Ανακοίνωση 227/1.6. «2010»
Για μία ακόμη φορά νοιώσαμε θλίψη ανάμεικτη με οργή όταν πληροφορηθήκαμε την περασμένη εβδομάδα, όχι βεβαίως από τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. (όπως φυσιολογικά θα έπρεπε σε μία κανονική κοινωνία) αλλά τυχαία, από κοινούς μας γνωστούς, την πυρπόληση της οικίας του οστεοπαθολόγου Σωκράτη Χριστοδουλαρή, ιδρυτή και επί πολλά χρόνια διευθυντή της «Λακωνικής Αγωγής» στην αρχαία Μαρώνεια (Άγιο Κωνσταντίνο) Αττικής.
Αυτή η άνανδρη πυρπόληση της οικίας ενός ανθρώπου που απλώς επί χρόνια ανιδιοτελώς αγωνίζεται με τον δικό του τρόπο να αναδείξει κάποιες πτυχές του πολιτισμού των Ελλήνων προγόνων μας, σε συνδυασμό με προγενέστερες επιθέσεις (ακόμη και πρόσφατες, των οποίων όμως τα θύματα επέλεξαν να μην τις δημοσιοποιήσουν), είναι πασιφανώς μια ανοικτή εκφοβιστική επίθεση με μήνυμα προς πολύ περισσότερους αποδέκτες. Είναι μία βίαιη ενέργεια που αποσκοπεί στο να τρομοκρατήσει τον οποιονδήποτε άνθρωπο που με οποιονδήποτε τρόπο τολμά σήμερα να στρέφει τα μάτια της ψυχής του προς τα Ελληνικά ειωθότα και νομιζόμενα, χαλώντας έτσι την ψεύτικη εικόνα ότι ο ορισμός της ελληνικότητας δεν είναι άλλος από τον προσβλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνδυασμό σταυροκοπήματος, δεισιδαιμονίας, μισαλλοδοξίας, υποκρισίας, συνεχούς σκυψίματος μπροστά στους ρασοφόρους θεοκράτες και επίσης συνεχούς δοξολογήματος του υποτιθέμενου Θεού των μονοθεϊστών Ιαχωβά στην τριπρόσωπη παραλλαγή του.
Το αυτονόητο αίσθημα ασφάλειας που έπρεπε να απολαμβάνει κάθε Έλληνας που συνειδητά (και όχι κατ’ απονομήν) επιλέγει να ορίζεται ως τέτοιος σε μια χώρα που εδώ και 2 περίπου αιώνες, καλώς ή κακώς, ονομάζεται «Ελλάδα», έχει πλέον εκπέσει σε αίτημα, ή, ακόμη χειρότερα, σε ελπίδα να μην συμβεί και στον β εκείνο που ήδη έπαθε ο α. Το πρόβλημα είναι συνεπώς μεγάλο και γίνεται μεγαλύτερο όταν αναλογιστεί κανείς ότι το πιο πάνω αίσθημα ασφαλείας καλείται να παράσχει ένα κράτος του οποίου το πολίτευμα έχει απροκάλυπτα θεοκρατικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου παρέχει αφειδώς την πολύπλευρη υποστήριξή του (ηθική, υλική και αναπαραγωγική) στους πάμπολλους εκκλησιαστικούς, περι-εκκλησιαστικούς και παρ-εκκλησιαστικούς μηχανισμούς, ένα σκοτεινό κλιμάκιο των οποίων ανέλαβε προφανώς να εκτελέσει και εκτέλεσε την άνανδρη τρομοκρατική ενέργεια κατά της περιουσίας του ιδρυτή – διευθυντή της «Λακωνικής Αγωγής».
Απέναντι σε αυτήν την καινούργια ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία βεβαίως κείται εκτός της έως τώρα καταπολεμητικής ατζέντας του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στον οποίο κοινοποιούμε την παρούσα ανακοίνωσή μας, μία τρομοκρατία που έχει ευρύτατη στόχευση (δηλαδή ένα ολόκληρο κομμάτι του ελληνικού λαού) και ταυτόχρονα στέκει αόρατη, απροσδιόριστη και έμμεσα «κρατική», εμείς οι Έλληνες Εθνικοί θα σταθούμε με άκαμπτο το φρόνημά μας και ψηλά την σημαία του αγώνα για θεσμική αναγνώριση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και επιστροφή του έθνους μας στην πραγματική του Παράδοση.
Θα σταθούμε επίσης αλληλέγγυοι, ασχέτως των όποιων είτε απλών είτε σημαντικότατων διαφορών μας (πολιτικών ή φιλοσοφικο-θεολογικών ή ακόμα και αισθητικών), σε κάθε άτομο ή συλλογικότητα που εφεξής θα δεχθεί παρόμοια επίθεση εξαιτίας και μόνον ότι στράφηκε προς τον προχριστιανικό Ελληνισμό, εξαιτίας και μόνον του ότι εμπράκτως ενόχλησε τα γελοία ιδεολογήματα και εθνικο-ιστορικά ψεύδη των κυρίαρχων θεοκρατών.
ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ
Για μία ακόμη φορά νοιώσαμε θλίψη ανάμεικτη με οργή όταν πληροφορηθήκαμε την περασμένη εβδομάδα, όχι βεβαίως από τα έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε. (όπως φυσιολογικά θα έπρεπε σε μία κανονική κοινωνία) αλλά τυχαία, από κοινούς μας γνωστούς, την πυρπόληση της οικίας του οστεοπαθολόγου Σωκράτη Χριστοδουλαρή, ιδρυτή και επί πολλά χρόνια διευθυντή της «Λακωνικής Αγωγής» στην αρχαία Μαρώνεια (Άγιο Κωνσταντίνο) Αττικής.
Αυτή η άνανδρη πυρπόληση της οικίας ενός ανθρώπου που απλώς επί χρόνια ανιδιοτελώς αγωνίζεται με τον δικό του τρόπο να αναδείξει κάποιες πτυχές του πολιτισμού των Ελλήνων προγόνων μας, σε συνδυασμό με προγενέστερες επιθέσεις (ακόμη και πρόσφατες, των οποίων όμως τα θύματα επέλεξαν να μην τις δημοσιοποιήσουν), είναι πασιφανώς μια ανοικτή εκφοβιστική επίθεση με μήνυμα προς πολύ περισσότερους αποδέκτες. Είναι μία βίαιη ενέργεια που αποσκοπεί στο να τρομοκρατήσει τον οποιονδήποτε άνθρωπο που με οποιονδήποτε τρόπο τολμά σήμερα να στρέφει τα μάτια της ψυχής του προς τα Ελληνικά ειωθότα και νομιζόμενα, χαλώντας έτσι την ψεύτικη εικόνα ότι ο ορισμός της ελληνικότητας δεν είναι άλλος από τον προσβλητικό για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια συνδυασμό σταυροκοπήματος, δεισιδαιμονίας, μισαλλοδοξίας, υποκρισίας, συνεχούς σκυψίματος μπροστά στους ρασοφόρους θεοκράτες και επίσης συνεχούς δοξολογήματος του υποτιθέμενου Θεού των μονοθεϊστών Ιαχωβά στην τριπρόσωπη παραλλαγή του.
Το αυτονόητο αίσθημα ασφάλειας που έπρεπε να απολαμβάνει κάθε Έλληνας που συνειδητά (και όχι κατ’ απονομήν) επιλέγει να ορίζεται ως τέτοιος σε μια χώρα που εδώ και 2 περίπου αιώνες, καλώς ή κακώς, ονομάζεται «Ελλάδα», έχει πλέον εκπέσει σε αίτημα, ή, ακόμη χειρότερα, σε ελπίδα να μην συμβεί και στον β εκείνο που ήδη έπαθε ο α. Το πρόβλημα είναι συνεπώς μεγάλο και γίνεται μεγαλύτερο όταν αναλογιστεί κανείς ότι το πιο πάνω αίσθημα ασφαλείας καλείται να παράσχει ένα κράτος του οποίου το πολίτευμα έχει απροκάλυπτα θεοκρατικό χαρακτήρα και ως εκ τούτου παρέχει αφειδώς την πολύπλευρη υποστήριξή του (ηθική, υλική και αναπαραγωγική) στους πάμπολλους εκκλησιαστικούς, περι-εκκλησιαστικούς και παρ-εκκλησιαστικούς μηχανισμούς, ένα σκοτεινό κλιμάκιο των οποίων ανέλαβε προφανώς να εκτελέσει και εκτέλεσε την άνανδρη τρομοκρατική ενέργεια κατά της περιουσίας του ιδρυτή – διευθυντή της «Λακωνικής Αγωγής».
Απέναντι σε αυτήν την καινούργια ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, η οποία βεβαίως κείται εκτός της έως τώρα καταπολεμητικής ατζέντας του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοϊδη στον οποίο κοινοποιούμε την παρούσα ανακοίνωσή μας, μία τρομοκρατία που έχει ευρύτατη στόχευση (δηλαδή ένα ολόκληρο κομμάτι του ελληνικού λαού) και ταυτόχρονα στέκει αόρατη, απροσδιόριστη και έμμεσα «κρατική», εμείς οι Έλληνες Εθνικοί θα σταθούμε με άκαμπτο το φρόνημά μας και ψηλά την σημαία του αγώνα για θεσμική αναγνώριση της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας και επιστροφή του έθνους μας στην πραγματική του Παράδοση.
Θα σταθούμε επίσης αλληλέγγυοι, ασχέτως των όποιων είτε απλών είτε σημαντικότατων διαφορών μας (πολιτικών ή φιλοσοφικο-θεολογικών ή ακόμα και αισθητικών), σε κάθε άτομο ή συλλογικότητα που εφεξής θα δεχθεί παρόμοια επίθεση εξαιτίας και μόνον ότι στράφηκε προς τον προχριστιανικό Ελληνισμό, εξαιτίας και μόνον του ότι εμπράκτως ενόχλησε τα γελοία ιδεολογήματα και εθνικο-ιστορικά ψεύδη των κυρίαρχων θεοκρατών.
ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ
30 Μαΐ 2010
ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΤΙΑ;
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΙΑΣΟΥ «ΔΕΛΦΥΣ»-ΥΣΕΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΣΤΡΑΤΟΙ ΚΑΙ ΤΕΧΝΙΚΕΣ"
Αρ. επιστ. 100/6/17-5-2010
Προς: Περιοδικό ‘’Στρατοί και Τακτικές’’
Παντελή Χόρν 10 Α Ν. Ψυχικό, Αθήνα 15451
Θέμα: Δημοσίευμά σας, περί της φιλοσόφου Υπατίας.
Αξιότιμοι κύριοι.
Πρωτίστως επιθυμούμε να σας συγχαρούμε για την εκδοτική σας προσπάθεια σχετικά με το καινούργιο περιοδικό ‘’Στρατοί και Τακτικές’’, ευχόμενοι η κυκλοφορία του να πολλαπλασιαστεί συν τω χρόνο.
Δευτερευόντως επιτρέψτε μας να εκφράσουμε τις παρατηρήσεις –απόψεις μας, σχετικά με τα γραφόμενά σας, τα αφορούντα στην Υπατία.
1) Στη σελίδα υπ` αρ. 5, ‘’Ιστορικές επιλογές’’, τις οποίες υπογράφει ο κ. Μανακανάτας, επικαλούμενος έγκριτους ιστορικούς, μεταξύ άλλων διαβάζουμε:
‘’… η Υπατία δεν δολοφονήθηκε με εντολή της επίσημης Εκκλησίας, αλλά από μια ομάδα φανατισμένων χριστιανών που διέπραξαν ένα βίαιο έγκλημα, τραυματίζοντας θανάσιμα το κύρος της (Εκκλησίας) και δίνοντας ερείσματα σε ανθελληνικούς κύκλους μέχρι και σήμερα’’.
Από πότε το ζητούμενό μας είναι, το αν η Υπατία δολοφονήθηκε από φανατισμένους χριστιανούς ή από την επίσημη χριστιανική Εκκλησία;
Το πασίγνωστα αποδεδειγμένο είναι ότι η Υπατία δολοφονήθηκε από χριστιανούς. Τελεία και παύλα. Η διάκριση, (φανατισμένοι χριστιανοί ή επίσημοι χριστιανοί), περιττεύει. Διότι σε καμιά περίπτωση δεν εξωραΐζει τη δολοφονία καθιστώντας τους δολοφόνους, ‘’ολίγον’’ δολοφόνους, εκτός εάν ήταν κάτω του τότε ορίου ενηλικίωσης οπότε δεν είχαν και πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα γι` αυτήν τους την δολοφονική ενέργεια και πρέπει να τους αθωώσουμε.
2) Όσον αφορά τα ερείσματα που η δολοφονική αυτή ενέργεια έδωσε και δίνει μέχρι σήμερα στους ανθελληνικούς κύκλους(;) να τραυματίζουν θανάσιμα το κύρος της χριστιανικής Εκκλησίας, τί εννοείτε; Ποιοι είναι οι ανθελληνικοί κύκλοι; Μήπως όσοι Έλληνες δεν πρεσβεύουν τον Χριστιανισμό ως θρησκεία, συγκαταλέγονται στους ανθέλληνες;
Μήπως το γνωστό προπαγανδιστικό σύνθημα της επταετίας ‘’Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών’’, έχει συνδεθεί με το σενάριο της παιδικής και εφηβικής ηλικίας κάποιων νεοελλήνων, κάμνοντας ανεπανόρθωτη ζημιά στο υποσυνείδητό τους, με αποτέλεσμα να ταυτίζουν τον θαυμαστό για τα διαχρονικά οικουμενικά του επιτεύγματα ελληνισμό, με την ξενόφερτη θρησκεία της ερήμου, τον Χριστιανισμό και συνεπώς να νομίζουν ότι Έλληνας σημαίνει Χριστιανός και Χριστιανός σημαίνει Έλληνας;
Διότι, λόγου χάρη, οι εκπροσωπούντες τον Ιεροπρακτικό Θίασο «ΔΕΛΦΥΣ»-ΥΣΕΕ, δεν τυγχάνουν Χριστιανοί, αλλά Έλληνες Εθνικοί οι οποίοι πρεσβεύουν την πατρογονική μας λατρεία ουσιαστικά και τυπικά και καλούν τον οποιοδήποτε σταυροκοπούμενο και προσκυνημένο ορθόδοξο, καθολικό, ιεχωβά και οποιασδήποτε άλλης παραλλαγής χριστιανούλη, να μετρηθεί μαζί τους στο ζύγι της δικαιοσύνης ως προς το ελληνικό φρόνημα, τον πατριωτισμό και την εθνική συνείδηση, για να δούμε που θα γείρει η πλάστιγγα.
Τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους σε κάτι θολοκουλτουριάρικα κομματίδια και οργανώσεις που εμμέσως πλην σαφώς, ψελλίζουν περί του ονόματος των Σκοπίων βάζοντας μπροστά, στη μέση ή στο τέλος τον όρο ‘’Μακεδονία’’ και που ορμώνται-εδρεύουν στην ακριτική μας Φλώρινα.
Τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους ανάμεσα στον γνωστό και μη εξαιρετέο μητροπολίτη ο οποίος, σε αντίθεση με τους προαναφερόμενους θολοκουλτουριάρηδες, εναντιώνεται στη χρήση του όρου ‘’Μακεδονία’’ ως προς το όνομα των Σκοπίων υποδυόμενος (εκ του ασφαλούς) τον υπερπατριώτη, αλλά εάν είχε μόνο μια δυνατότητα επιλογής μεταξύ των χαρακτηρισμών ‘’ Έλληνας ή ‘’Χριστιανός’’, θα επέλεγε τον χαρακτηρισμό ‘’Χριστιανός’’ όπως έκανε ο Γεννάδιος Σχολάριος, εάν ενθυμείστε.
Τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους μεταξύ των κυρίων, κυρίων που συμμετέχουν στα στρογγυλά δημοσιογραφικά τραπέζια και στα τηλεοπτικά παράθυρα και που χρησιμοποιούν την λέξη ‘’ρατσισμός’’ τόσο συχνά, όσο συχνή είναι και η έλλειψη επιχειρημάτων τους σε κοινωνικοπολιτικά θέματα συζήτησης. Τόσο συχνά, όσο συχνά αποφεύγουν να φοράνε γραβάτα, έχοντας προσδώσει ακόμα και σ` αυτό το ενδυματολογικό αξεσουάρ, ρατσιστικές διαστάσεις…
Τέλος, τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους σε όλους αυτούς που άνοιξαν τα σύνορα της χώρας μας άνευ όρων και προϋποθέσεων, εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης και της ισοπέδωσης των ελληνικών αξιών και τους οποίους ψηφίζετε.
Όσον αφορά τους από το πάλαι ποτέ ανθελληνικούς κύκλους, αναζητείστε τους στους νόμους της ακμής των Ρωμαιοχριστιανικών χρόνων (4ο και 5ο αιώνα μετά απαρχής χριστιανικής χρονολόγησης) όπου συνέβησαν τα αποτρόπαια εγκλήματα του βίαιου εκχριστιανισμού των Ελλήνων Εθνικών για την υποχρεωτική ‘’σωτηρία’’ της ψυχής τους και τότε θα διαπιστώσετε ότι ακόμα και ο Τζεσούα (Ιησούς) ο επονομαζόμενος ‘’Χριστός’’, δεν είχε καθόλου σχέση με τον Χριστιανισμό.
Ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε στον Ιουστινιάνειο Κώδικά, στις ρήσεις και τα αποφθέγματα των ‘’φιλελλήνων’’ πατέρων της Εκκλησίας Μέγα Βασίλειο, Ιωάννη Χρυσόστομο, πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο και όλους αυτούς που η επίσημη Εκκλησία τιμά και εορτάζει σήμερα ως Αγίους και εσείς τους προσκυνάτε.
3) Στη σελίδα υπ` αρ. 92, έχετε μεταφέρει-αναδημοσιεύσει, με ιδιαίτερη σπουδή, το άρθρο του κυρίου Παντελεήμονος Δ. Καρύκα (προσφωνούμενου για εσάς ‘’πάτερ’’) στο οποίο διαβάζουμε:
‘’…ποια ήταν αυτή η ‘’πατρώα θρησκεία’’; Ήταν μήπως η μινωική λατρεία; Μήπως ήταν η λατρεία του Δωδεκαθέου; Ή μήπως… ήταν ο απίθανος θρησκευτικός ‘’αχταρμάς’’ που επικράτησε στις ελληνικές χώρες από τους ελληνιστικούς χρόνους και έφτασε στο θλιβερό του απόγειο στους χρόνους της ρωμαϊκής κυριαρχίας; ‘’Μάρτυρας’’ ποιας ‘’πατρώας θρησκείας’’ ήταν λοιπόν η Υπατία; ’’
Κατά πρώτον, ο όρος ‘’πατρώα θρησκεία’’ είναι κατά συνθήκη όρος, προκειμένου να γίνεται αντιληπτός σε εσάς. Αυτό που οι Έλληνες εννοούμε είναι απλώς, το σύνολο των ‘’νομιζομένων’’ του έθνους μας, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον και για εμάς αυτό το σύνολο είναι μία δίχως αρχή και τέλος πνευματική συνεξέλιξη με την βιολογική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική οντότητα του έθνους που λέγεται ελληνικό.
Κατά δεύτερον, σας επιστρέφουμε τον χαρακτηρισμό ‘’θρησκευτικός αχταρμάς’’ ο οποίος προσβάλει κάθε Έλληνα Εθνικό που πρεσβεύει τα πάτρια ειωθότα και νομιζόμενα και που θα έπρεπε να προσβάλει και εσάς, διότι ο ‘’θρησκευτικός αχταρμάς’’ είναι η λατρεία και των δικών σας προγόνων εφόσον και εσείς είστε Έλληνες, τουλάχιστον ως προς την καταγωγή. Και μην πείτε ότι οι απόψεις που δημοσιεύονται στο περιοδικό δεν εκφράζουν απαραίτητα και τη γνώμη του περιοδικού, διότι είπαμε: Το άρθρο του κ. Καρύκα δεν σας εστάλει απλά, αλλά το μεταφέρατε από το site της Μητρόπολης Καισαριανής αναδημοσιεύοντάς το, πράγμα που καταδεικνύει ότι ενστερνίζεστε πλήρως τις απόψεις του αρθρογράφου.
Υπό καθεστώς λοιπόν θρησκευτικού αχταρμά, τελούν οι ανά τον κόσμο Χριστιανοί με τις πάμπολλες δογματικοαιρέσεις τους και έτι περισσότερο απ` όλους, υπό θρησκευτικό αχταρμά, τελούν οι νεοέλληνες ορθόδοξοι, οι οποίοι στην καθημερινή πρακτική τους δεν τηρούν τίποτα ή σχεδόν τίποτα από το θρησκευτικό δόγμα το οποίο πρεσβεύουν, μόνο τυπικά, στα χαρτιά των ληξιαρχικών πράξεων του ετσιθελικού και προσήλυτου νηπιοβαπτισμού τους.
Ο κάθε νεοέλληνας ορθόδοξος έχει επινοήσει και μια δική του θρησκεία από ελαφρώς παραλλαγμένη έως άσχετη με τους κανόνες της ορθόδοξης Εκκλησίας.
Λόγου χάρη, αποποιείται το μυστήριο του χριστιανικού γάμου αλλά χρίζει τα παιδιά του χριστιανάκια. Προσέρχεται στη ‘’θεία κοινωνία’’ άνευ εξομολογήσεως. Εορτάζει τις παγανιστικές απόκριες κι ας τις καταδικάζει η επίσημη Εκκλησία. Προβαίνει σε εκτρώσεις ένεκα οικογενειακού προγραμματισμού κι ας τις θεωρεί εγκληματικό ‘’αμάρτημα’’ η επίσημη Εκκλησία η οποία αντιμετωπίζει τις αμέτρητες ‘’αμαρτωλές’’ παρασπονδίες των πιστών της με περίσσεια ανοχή, γνωρίζοντας καλά ότι αν τους τραβήξει το λουρί προσπαθώντας να τους φέρει στον δρόμο της ορθοδοξίας θα απολέσει το μεγαλύτερο μέρος του ποιμνίου της που τη συντηρεί και της επιτρέπει να υπάρχει.
Εν κατακλείδι μην κόπτεστε για την υπονόμευση της ορθοδόξου Εκκλησίας. Το θεοκρατούμενο Βυζαντινορωμαίικο νεολληνικό κρατίδιο την βοηθά να διατηρεί το μαγαζί της, ακόμα ανοιχτό. Ένα μαγαζί που έκανε δειλά τα εγκαίνιά του στην εποχή της Υπατίας αλλά που εκείνη δεν μπήκε ποτέ μέσα και δεν αγόρασε τίποτα.
Μετά τιμής και πικρίας
Για τον Θίασο «ΔΕΛΦΥΣ»
Δρ. Λεωνίδας Λ. Μπίλλης
Αρ. επιστ. 100/6/17-5-2010
Προς: Περιοδικό ‘’Στρατοί και Τακτικές’’
Παντελή Χόρν 10 Α Ν. Ψυχικό, Αθήνα 15451
Θέμα: Δημοσίευμά σας, περί της φιλοσόφου Υπατίας.
Αξιότιμοι κύριοι.
Πρωτίστως επιθυμούμε να σας συγχαρούμε για την εκδοτική σας προσπάθεια σχετικά με το καινούργιο περιοδικό ‘’Στρατοί και Τακτικές’’, ευχόμενοι η κυκλοφορία του να πολλαπλασιαστεί συν τω χρόνο.
Δευτερευόντως επιτρέψτε μας να εκφράσουμε τις παρατηρήσεις –απόψεις μας, σχετικά με τα γραφόμενά σας, τα αφορούντα στην Υπατία.
1) Στη σελίδα υπ` αρ. 5, ‘’Ιστορικές επιλογές’’, τις οποίες υπογράφει ο κ. Μανακανάτας, επικαλούμενος έγκριτους ιστορικούς, μεταξύ άλλων διαβάζουμε:
‘’… η Υπατία δεν δολοφονήθηκε με εντολή της επίσημης Εκκλησίας, αλλά από μια ομάδα φανατισμένων χριστιανών που διέπραξαν ένα βίαιο έγκλημα, τραυματίζοντας θανάσιμα το κύρος της (Εκκλησίας) και δίνοντας ερείσματα σε ανθελληνικούς κύκλους μέχρι και σήμερα’’.
Από πότε το ζητούμενό μας είναι, το αν η Υπατία δολοφονήθηκε από φανατισμένους χριστιανούς ή από την επίσημη χριστιανική Εκκλησία;
Το πασίγνωστα αποδεδειγμένο είναι ότι η Υπατία δολοφονήθηκε από χριστιανούς. Τελεία και παύλα. Η διάκριση, (φανατισμένοι χριστιανοί ή επίσημοι χριστιανοί), περιττεύει. Διότι σε καμιά περίπτωση δεν εξωραΐζει τη δολοφονία καθιστώντας τους δολοφόνους, ‘’ολίγον’’ δολοφόνους, εκτός εάν ήταν κάτω του τότε ορίου ενηλικίωσης οπότε δεν είχαν και πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα γι` αυτήν τους την δολοφονική ενέργεια και πρέπει να τους αθωώσουμε.
2) Όσον αφορά τα ερείσματα που η δολοφονική αυτή ενέργεια έδωσε και δίνει μέχρι σήμερα στους ανθελληνικούς κύκλους(;) να τραυματίζουν θανάσιμα το κύρος της χριστιανικής Εκκλησίας, τί εννοείτε; Ποιοι είναι οι ανθελληνικοί κύκλοι; Μήπως όσοι Έλληνες δεν πρεσβεύουν τον Χριστιανισμό ως θρησκεία, συγκαταλέγονται στους ανθέλληνες;
Μήπως το γνωστό προπαγανδιστικό σύνθημα της επταετίας ‘’Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών’’, έχει συνδεθεί με το σενάριο της παιδικής και εφηβικής ηλικίας κάποιων νεοελλήνων, κάμνοντας ανεπανόρθωτη ζημιά στο υποσυνείδητό τους, με αποτέλεσμα να ταυτίζουν τον θαυμαστό για τα διαχρονικά οικουμενικά του επιτεύγματα ελληνισμό, με την ξενόφερτη θρησκεία της ερήμου, τον Χριστιανισμό και συνεπώς να νομίζουν ότι Έλληνας σημαίνει Χριστιανός και Χριστιανός σημαίνει Έλληνας;
Διότι, λόγου χάρη, οι εκπροσωπούντες τον Ιεροπρακτικό Θίασο «ΔΕΛΦΥΣ»-ΥΣΕΕ, δεν τυγχάνουν Χριστιανοί, αλλά Έλληνες Εθνικοί οι οποίοι πρεσβεύουν την πατρογονική μας λατρεία ουσιαστικά και τυπικά και καλούν τον οποιοδήποτε σταυροκοπούμενο και προσκυνημένο ορθόδοξο, καθολικό, ιεχωβά και οποιασδήποτε άλλης παραλλαγής χριστιανούλη, να μετρηθεί μαζί τους στο ζύγι της δικαιοσύνης ως προς το ελληνικό φρόνημα, τον πατριωτισμό και την εθνική συνείδηση, για να δούμε που θα γείρει η πλάστιγγα.
Τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους σε κάτι θολοκουλτουριάρικα κομματίδια και οργανώσεις που εμμέσως πλην σαφώς, ψελλίζουν περί του ονόματος των Σκοπίων βάζοντας μπροστά, στη μέση ή στο τέλος τον όρο ‘’Μακεδονία’’ και που ορμώνται-εδρεύουν στην ακριτική μας Φλώρινα.
Τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους ανάμεσα στον γνωστό και μη εξαιρετέο μητροπολίτη ο οποίος, σε αντίθεση με τους προαναφερόμενους θολοκουλτουριάρηδες, εναντιώνεται στη χρήση του όρου ‘’Μακεδονία’’ ως προς το όνομα των Σκοπίων υποδυόμενος (εκ του ασφαλούς) τον υπερπατριώτη, αλλά εάν είχε μόνο μια δυνατότητα επιλογής μεταξύ των χαρακτηρισμών ‘’ Έλληνας ή ‘’Χριστιανός’’, θα επέλεγε τον χαρακτηρισμό ‘’Χριστιανός’’ όπως έκανε ο Γεννάδιος Σχολάριος, εάν ενθυμείστε.
Τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους μεταξύ των κυρίων, κυρίων που συμμετέχουν στα στρογγυλά δημοσιογραφικά τραπέζια και στα τηλεοπτικά παράθυρα και που χρησιμοποιούν την λέξη ‘’ρατσισμός’’ τόσο συχνά, όσο συχνή είναι και η έλλειψη επιχειρημάτων τους σε κοινωνικοπολιτικά θέματα συζήτησης. Τόσο συχνά, όσο συχνά αποφεύγουν να φοράνε γραβάτα, έχοντας προσδώσει ακόμα και σ` αυτό το ενδυματολογικό αξεσουάρ, ρατσιστικές διαστάσεις…
Τέλος, τους σύγχρονους ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε τους σε όλους αυτούς που άνοιξαν τα σύνορα της χώρας μας άνευ όρων και προϋποθέσεων, εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης και της ισοπέδωσης των ελληνικών αξιών και τους οποίους ψηφίζετε.
Όσον αφορά τους από το πάλαι ποτέ ανθελληνικούς κύκλους, αναζητείστε τους στους νόμους της ακμής των Ρωμαιοχριστιανικών χρόνων (4ο και 5ο αιώνα μετά απαρχής χριστιανικής χρονολόγησης) όπου συνέβησαν τα αποτρόπαια εγκλήματα του βίαιου εκχριστιανισμού των Ελλήνων Εθνικών για την υποχρεωτική ‘’σωτηρία’’ της ψυχής τους και τότε θα διαπιστώσετε ότι ακόμα και ο Τζεσούα (Ιησούς) ο επονομαζόμενος ‘’Χριστός’’, δεν είχε καθόλου σχέση με τον Χριστιανισμό.
Ανθελληνικούς κύκλους αναζητείστε στον Ιουστινιάνειο Κώδικά, στις ρήσεις και τα αποφθέγματα των ‘’φιλελλήνων’’ πατέρων της Εκκλησίας Μέγα Βασίλειο, Ιωάννη Χρυσόστομο, πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο και όλους αυτούς που η επίσημη Εκκλησία τιμά και εορτάζει σήμερα ως Αγίους και εσείς τους προσκυνάτε.
3) Στη σελίδα υπ` αρ. 92, έχετε μεταφέρει-αναδημοσιεύσει, με ιδιαίτερη σπουδή, το άρθρο του κυρίου Παντελεήμονος Δ. Καρύκα (προσφωνούμενου για εσάς ‘’πάτερ’’) στο οποίο διαβάζουμε:
‘’…ποια ήταν αυτή η ‘’πατρώα θρησκεία’’; Ήταν μήπως η μινωική λατρεία; Μήπως ήταν η λατρεία του Δωδεκαθέου; Ή μήπως… ήταν ο απίθανος θρησκευτικός ‘’αχταρμάς’’ που επικράτησε στις ελληνικές χώρες από τους ελληνιστικούς χρόνους και έφτασε στο θλιβερό του απόγειο στους χρόνους της ρωμαϊκής κυριαρχίας; ‘’Μάρτυρας’’ ποιας ‘’πατρώας θρησκείας’’ ήταν λοιπόν η Υπατία; ’’
Κατά πρώτον, ο όρος ‘’πατρώα θρησκεία’’ είναι κατά συνθήκη όρος, προκειμένου να γίνεται αντιληπτός σε εσάς. Αυτό που οι Έλληνες εννοούμε είναι απλώς, το σύνολο των ‘’νομιζομένων’’ του έθνους μας, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον και για εμάς αυτό το σύνολο είναι μία δίχως αρχή και τέλος πνευματική συνεξέλιξη με την βιολογική, κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική οντότητα του έθνους που λέγεται ελληνικό.
Κατά δεύτερον, σας επιστρέφουμε τον χαρακτηρισμό ‘’θρησκευτικός αχταρμάς’’ ο οποίος προσβάλει κάθε Έλληνα Εθνικό που πρεσβεύει τα πάτρια ειωθότα και νομιζόμενα και που θα έπρεπε να προσβάλει και εσάς, διότι ο ‘’θρησκευτικός αχταρμάς’’ είναι η λατρεία και των δικών σας προγόνων εφόσον και εσείς είστε Έλληνες, τουλάχιστον ως προς την καταγωγή. Και μην πείτε ότι οι απόψεις που δημοσιεύονται στο περιοδικό δεν εκφράζουν απαραίτητα και τη γνώμη του περιοδικού, διότι είπαμε: Το άρθρο του κ. Καρύκα δεν σας εστάλει απλά, αλλά το μεταφέρατε από το site της Μητρόπολης Καισαριανής αναδημοσιεύοντάς το, πράγμα που καταδεικνύει ότι ενστερνίζεστε πλήρως τις απόψεις του αρθρογράφου.
Υπό καθεστώς λοιπόν θρησκευτικού αχταρμά, τελούν οι ανά τον κόσμο Χριστιανοί με τις πάμπολλες δογματικοαιρέσεις τους και έτι περισσότερο απ` όλους, υπό θρησκευτικό αχταρμά, τελούν οι νεοέλληνες ορθόδοξοι, οι οποίοι στην καθημερινή πρακτική τους δεν τηρούν τίποτα ή σχεδόν τίποτα από το θρησκευτικό δόγμα το οποίο πρεσβεύουν, μόνο τυπικά, στα χαρτιά των ληξιαρχικών πράξεων του ετσιθελικού και προσήλυτου νηπιοβαπτισμού τους.
Ο κάθε νεοέλληνας ορθόδοξος έχει επινοήσει και μια δική του θρησκεία από ελαφρώς παραλλαγμένη έως άσχετη με τους κανόνες της ορθόδοξης Εκκλησίας.
Λόγου χάρη, αποποιείται το μυστήριο του χριστιανικού γάμου αλλά χρίζει τα παιδιά του χριστιανάκια. Προσέρχεται στη ‘’θεία κοινωνία’’ άνευ εξομολογήσεως. Εορτάζει τις παγανιστικές απόκριες κι ας τις καταδικάζει η επίσημη Εκκλησία. Προβαίνει σε εκτρώσεις ένεκα οικογενειακού προγραμματισμού κι ας τις θεωρεί εγκληματικό ‘’αμάρτημα’’ η επίσημη Εκκλησία η οποία αντιμετωπίζει τις αμέτρητες ‘’αμαρτωλές’’ παρασπονδίες των πιστών της με περίσσεια ανοχή, γνωρίζοντας καλά ότι αν τους τραβήξει το λουρί προσπαθώντας να τους φέρει στον δρόμο της ορθοδοξίας θα απολέσει το μεγαλύτερο μέρος του ποιμνίου της που τη συντηρεί και της επιτρέπει να υπάρχει.
Εν κατακλείδι μην κόπτεστε για την υπονόμευση της ορθοδόξου Εκκλησίας. Το θεοκρατούμενο Βυζαντινορωμαίικο νεολληνικό κρατίδιο την βοηθά να διατηρεί το μαγαζί της, ακόμα ανοιχτό. Ένα μαγαζί που έκανε δειλά τα εγκαίνιά του στην εποχή της Υπατίας αλλά που εκείνη δεν μπήκε ποτέ μέσα και δεν αγόρασε τίποτα.
Μετά τιμής και πικρίας
Για τον Θίασο «ΔΕΛΦΥΣ»
Δρ. Λεωνίδας Λ. Μπίλλης
25 Μαΐ 2010
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΑΣ ΣΕ ΑΠΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΑΣ ΣΕ ΑΠΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
Ανακοίνωση 225 / 26.5.«2010»
Όπως δυστυχώς συνηθίζεται εδώ και 5 χρόνια κάθε Μάϊο και Ιούνιο, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών έγινε και εφέτος αποδέκτης αρκετών απαράδεκτων γραπτών και ηλεκτρονικών επιστολών από κυρίως ανώνυμα άτομα που ανήκουν (ή παριστάνουν ότι ανήκουν!) στον λεγόμενο «αρχαιολατρικό» ή «ελληνοπρεπή» χύδην «χώρο», ο οποίος ως γνωστόν αυτή την χρονική περίοδο αναλώνεται στο να διοργανώνει κάποιες δήθεν «ενωτικές», συμφυρματικές και φεστιβαλικού χαρακτήρα εκδηλώσεις. Η αφορμή γι’ αυτή την εντελώς απρόκλητη «εκστρατεία» που κάποιοι προφανώς έχουν συντονίσει εναντίον μας, γνωρίζουμε βεβαίως ότι δεν είναι άλλη από την γνωστή επιλογή ημών, του κύριου φορέα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, να μην ξανασυμμετάσχουμε σε τέτοιου είδους συμφυρματικές εκδηλώσεις. Επειδή όμως οι αντιδράσεις κάποιων ανθρώπων από γελοίες έχουν γίνει τώρα πλέον και αηδιαστικές, είμαστε υποχρεωμένοι να αποσαφηνίσουμε για πολλοστή, πλην όμως τελευταία φορά, κάποια πράγματα, αλλά και ταυτόχρονα να ανακοινώσουμε μερικά νεότερα.
Πριν από δύο περίπου δεκαετίες εξουσιοδοτηθήκαμε να φέρουμε ανοικτά στο νεο-ελληνικό κοινωνικό προσκήνιο το ζήτημα της παλινόρθωσης της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, το οποίο έθεσαν τελευταίοι οι, κυρίως «στρατιότι», πολυάριθμοι οπαδοί του Πλήθωνος στον Μωρέα και την Ήπειρο και επί πεντέμισι αιώνες μαύρου κατατρεγμού διατηρήθηκε επίκαιρο και θερμό μέσα από οργανωμένες μυστικές οδούς που κατόρθωσαν να το φέρουν με επιτυχία μέχρι τις ημέρες μας. Ελάχιστα χρόνια μετά από εκείνη την εξουσιοδότηση, ιδρύσαμε και τυπικά πλέον το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών και έκτοτε δώσαμε έναν ανεπανάληπτο, απέραντα μεγάλο και πολύ δύσκολο αγώνα, με σκοπό την υγιή επανελλήνιση μέσα από την παλινόρθωση της πραγματικής εθνικής μας Παράδοσης και Θρησκείας και την θεσμική αναγνώριση της τελευταίας από την νεοελληνική πολιτεία.
Απέναντι μας βρήκαμε από την πρώτη κιόλας στιγμή την στυγνή ορθόδοξη θεοκρατία, που εξαρχής, όπως και σήμερα ακόμη, αντιμάχεται μια τέτοια προοπτική με κάθε πρόσφορο γι’ αυτήν μέσο που μπορεί να της παράσχει η τεράστια οικονομική και πολιτική της δύναμη. Όμως αυτό ήταν αναμενόμενο. Σε κάθε αγώνα ενός καταστημένου του οποίου τα θεμέλια τρίζουν και θρυμματίζονται, είναι απολύτως αναμενόμενη η χρήση της απειλής, του εκβιασμού, της εξαγοράς, της οικονομικής ή επαγγελματικής βλάβης, της συκοφαντίας, της πληρωμένης στράτευσης, του αντιπερισπασμού και όλου του σχετικού οπλοστάσιου που ήδη και κατ’ επανάληψη δοκιμάστηκε εναντίον μας, με εξαίρεση μόνον την προσπάθεια φυσικής εξόντωσής μας, προφανώς από τον φόβο των βαριών ποινικών ευθυνών σε περίπτωση ανακάλυψης των ηθικών και φυσικών δραστών.
Δεν ήσαν όμως μόνο οι θεοκράτες και οι πολύμορφοι βαλέδες τους που βρέθηκαν απέναντί μας. Μετά από αιώνες αποκοπής της συντριπτικής πλειοψηφίας του έθνους των Ελλήνων από την αρετή, την ευσέβεια και την αιδώ των παλαιών ελεύθερων προγόνων μας, στάθηκε εξαιρετικά δύσκολο να περάσει στους πολλούς το τι ακριβώς είναι και τι ακριβώς απαιτεί η Ελληνική Εθνική Θρησκεία. Οι περισσότεροι την εξέλαβαν και εξακολουθούν να την εκλαμβάνουν λανθασμένα (ή επειδή έτσι τους βολεύει) είτε ως εφαλτήριο για αντιχριστιανισμό ή αντιεβραϊσμό, είτε ως προθάλαμο στον εθνικισμό, είτε ως πεδίο βιοπορισμού ή ικανοποίησης καταξιωτικών συνδρόμων, είτε ως πλαίσιο φυγής από την πραγματικότητα και ονειροπόλησης, είτε ως δικαιολογία για οργάνωση μαζικών φεστιβαλικών εκδηλώσεων, μοναδικός σκοπός των οποίων είναι «να περνάει καλά» το κατά κανόνα άσχετο με την εθνική μας θρησκευτικότητα πλήθος.
Οι πρώτες από αυτές τις εκτροπές είναι βεβαίως αντιμετωπίσιμες, αν και όχι δίχως σημαντική από πλευράς μας σπατάλη πολύτιμων δυνάμεων. Εκείνο όμως που δεν μπορούμε να καταπολεμήσουμε, και δεν είναι του ενδιαφέροντός μας άλλωστε κάτι τέτοιο, είναι η τάση των ανθρώπων της εποχής μας προς την ελάσσονα προσπάθεια, το επιφανειακό, το θεαματικό, το διασκεδαστικό και, κυρίως, προς αυτό που δεν απαιτεί αλλαγή έθους και συνείδησης. Μετά από μία περίπου δεκαετία τέτοιων εκτροπών, γινόμαστε σήμερα μάρτυρες μιας μανίας ελληνοφανούς φεστιβαλισμού, που θεωρεί ότι υπηρετεί την επανελλήνιση με το να συγκεντρώνει από καιρού εις καιρόν μικροπλήθη παντελώς άσχετων με την Εθνική μας Θρησκεία ανθρώπων, όχι μόνο γύρω από πολιτιστικού χαρακτήρα δρώμενα, αλλά ακόμα και γύρω από τελετές που προσφάτως (γιατί δεν ίσχυε παλαιότερα) οι διοργανωτές τους δεν έχουν ενδοιασμό να τις παρουσιάζουν ως λατρευτικού χαρακτήρα. Από αφέλεια λοιπόν ή από άλλες λιγότερο αθώες αιτίες, γίνονται επικλήσεις προς τους Θεούς μας και επιδεικνύονται τα άγια των αγίων μας μπροστά σε άσχετους θεατές που δεν επιδεικνύουν τον ελάχιστο σεβασμό προς τα εθνικά σεβάσματα και αυτό μάλιστα θεωρείται ως... το απαύγασμα (ή η... «κορυφαία εκδήλωση») της «ελληνοπρέπειας», σε σημείο μάλιστα που να εισπράττει το μένος των φεστιβαλιστών όποιος, είτε φορέας είτε επώνυμος άνθρωπος, αρνείται να συμμετάσχει σε αυτή την κραυγαλέα ασχήμια: ακόμα και ψευτο - «Παναθήναια» ετοιμάζονται για το άμεσο μέλλον και μάλιστα μοιράζονται και από τώρα οι υποσχέσεις για χρηματικές αμοιβές!
Το ζωντανό από τον 15ο αιώνα αίτημα της παλινόρθωσης της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας κινδυνεύει φανερά λοιπόν σήμερα, σήμερα που υποτίθεται ότι η σχετική πολιτική ελευθερία επιτρέπει την μετά από συνεχή και στρατηγικό αγώνα θεσμική ικανοποίησή του, να ξεπέσει σε διεκδίκηση του αρτιότερου ή θεαματικότερου φολκλορισμού με όσο το δυνατόν πιο «πολυπληθές» και πιο «χαρούμενο» και «αφελές» μικροπλήθος. Κάτι δηλαδή που, εάν επικρατήσει, θα ακυρώσει για πολλές δεκαετίες την υπόθεση της πραγματικής παλινόρθωσης και θεσμικής αναγνώρισης, για την οποία εμείς αγωνιζόμαστε, αφού η Ελληνική Εθνική Θρησκεία θα έχει αναντίρρητα απομακρυνθεί από τον εαυτό της και υποβιβαστεί στην αναπαράστασή της.
Σε αυτή την πονηρή ροή εικόνων που παρασύρει τα πάντα «και κάποιος άλλος κατευθύνει όπως του αρέσει τούτη την απλοποιημένη επιτομή του αισθητού κόσμου» για να δανειστούμε από τον Ντεμπόρ, εμείς ωστόσο δεν έχουμε καμία απολύτως πρόθεση να αντιπαρατάξουμε δικούς μας, υποτίθεται «υγιείς», φεστιβαλισμούς στους φεστιβαλιστές και αδίκως ανησυχούν αυτοί για κάτι τέτοιο, γιατί δεν θα το επιχειρήσουμε ποτέ. Αυτό από το οποίο κινδυνεύει η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν είναι η αναπαράστασή της, ή ακόμη χειρότερα η παραποίησή της, αλλά το πιθανό σφάλμα να τις υιοθετήσει και η ίδια, εξαφανιζόμενη για πάντα μέσα τους.
Δεν θα εμποδίσουμε επίσης κάποια εύπιστα μέλη μας, τα οποία γνωρίζουμε ότι πολιορκούνται στενά για να αποστατήσουν προς τον φεστιβαλισμό, να το πράξουν και μάλιστα μια ώρα αρχύτερα, εάν τέτοιο είναι το ζητούμενο ή το κριτήριό τους. Ο καθένας αξίζει άλλωστε τις επιλογές του και αυτοί που αναζητούν την φιγούρα ή το αργύριον είναι κρίμα να τα στερηθούν. Για εμάς πάντως δεν κάνουν, αφού γνωρίζουμε καλά ότι η αγωνιστική ισχύς δεν κρύβεται στους αριθμούς για τον απλό λόγο ότι το όποιο χαμηλό, απλοϊκό και χυδαίο στοιχείο υπερτερεί πάντοτε αριθμητικά του όποιου υψηλού, σοβαρού και ποιοτικού. Συνεπώς η ποιότητα, η αρετή, η αγωνιστικότητα και η ευσέβεια είναι τα μοναδικά στοιχεία που όντως ενδιαφέρουν το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών.
Κατ’ επέκταση, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών ενδιαφέρεται και για ν’ αυξήσει κάποιες αποστάσεις που ήδη έχει λάβει. Από την μία την απόσταση από τα μικροπλήθη του λεγόμενου «χώρου», που βεβαίως έχουν κάθε δικαίωμα να πορευθούν όπου θέλουν και να καταλήξουν όπου τους αρμόζει αλλ’ επ’ ουδενί και να το σύρουν μαζί τους, όπως δεν έχουν και δικαίωμα να το βρίζουν επειδή δεν συναγελάζεται και δεν εξομοιώνεται. Τι νοοτροπία και τούτη! Από την άλλη, ενδιαφέρεται να διατηρήσει και εν συνεχεία να αυξήσει την επίσης ήδη απόστασή του από κάθε διαδικασία ή ακόμη και νοοτροπία που βεβηλώνει και ευτελίζει τα σεβάσματα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας.
Γι’ αυτόν τον λόγο, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών αποφάσισε σε εδική συνεδρίασή του όλες οι ιεροπραξίες του ετήσιου εορταστικού του κύκλου, με εξαίρεση μόνον
την τελετή για την καλοχρονιά (Χειμερινό Ηλιοστάσιο – Γέννηση Θεού Τριεσπέρου Ηρακλέους),
την τελετή υποδοχής της άνοιξης (Εαρινή Ισημερία), και
την απόδοση τιμής στους Μαραθωνομάχους (γύρω στην Φθινοπωρινή Ισημερία)
να γίνονται εφεξής «εν κλειστώ» από τους αρμόδιους για τον κάθε Θεό ιερείς / ιέρειες και παρουσία μόνον των ορκισμένων μελών μας (των λεγόμενων «Ομοίων»).
Με αυτόν τον τρόπο θα τελεί εφεξής τις ιεροπραξίες της η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, μέχρι αυτή να παλινορθωθεί πλήρως, δηλαδή με ΘΕΣΜΙΚΗ αναγνώρισή της, στην καταπατημένη και λεηλατημένη πατρίδα μας που τώρα βρίσκεται υπό την τυραννία της ορθόδοξης θεοκρατίας και των βαρβαρικών μαζών που αυτή παράγει ώστε να τις έχει στήριγμα. Οι ιεροπραξίες μας θα ξαναγίνουν δημόσιες, μόνο όταν θα υπάρχει ήδη το θεσμικό πλαίσιο να απονέμεται στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία ο πρέπων σεβασμός.
Αυτονόητο είναι ότι εφεξής από τις δικές μας τελετές δεν θα δημοσιεύεται και κανενός είδους οπτικό ή ηχητικό υλικό. Ποτέ πια οι λατρευτικές μας πράξεις δεν θα αποτελούν θέαμα για βέβηλα μάτια, πόσο μάλλον «διαφημιστικό υλικό» προς ανθρώπους που δεν αξίζει ούτε καν να μας πλησιάσουν. Όποιος από τούδε έχει την περιέργεια να μας γνωρίσει, θα πρέπει να αρκεστεί στα όσα θα δημοσιεύουμε είτε από τις διαλέξεις και τις άλλες εκδηλώσεις που διοργανώνουμε για την μόρφωση της κοινότητάς μας, είτε από τις πιο πάνω τρεις μόνον ανοικτές τελετές μας, είτε από τους θεσμικο-κοινωνικούς αγώνες που δίνουμε για μια πιο ελληνική και πιο ανθρώπινη Ελλάδα. Όποιος επίσης από τούδε θελήσει να γίνει ένας από εμάς θα πρέπει προηγουμένως να έχει ξεκαθαρίσει με τον εαυτό του εάν είναι ή όχι ικανός να αφοσιώνεται, να κατανοεί και να υιοθετεί στόχους και, πάνω από όλα, ΝΑ ΜΑΧΕΤΑΙ.
ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ
Ανακοίνωση 225 / 26.5.«2010»
Όπως δυστυχώς συνηθίζεται εδώ και 5 χρόνια κάθε Μάϊο και Ιούνιο, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών έγινε και εφέτος αποδέκτης αρκετών απαράδεκτων γραπτών και ηλεκτρονικών επιστολών από κυρίως ανώνυμα άτομα που ανήκουν (ή παριστάνουν ότι ανήκουν!) στον λεγόμενο «αρχαιολατρικό» ή «ελληνοπρεπή» χύδην «χώρο», ο οποίος ως γνωστόν αυτή την χρονική περίοδο αναλώνεται στο να διοργανώνει κάποιες δήθεν «ενωτικές», συμφυρματικές και φεστιβαλικού χαρακτήρα εκδηλώσεις. Η αφορμή γι’ αυτή την εντελώς απρόκλητη «εκστρατεία» που κάποιοι προφανώς έχουν συντονίσει εναντίον μας, γνωρίζουμε βεβαίως ότι δεν είναι άλλη από την γνωστή επιλογή ημών, του κύριου φορέα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, να μην ξανασυμμετάσχουμε σε τέτοιου είδους συμφυρματικές εκδηλώσεις. Επειδή όμως οι αντιδράσεις κάποιων ανθρώπων από γελοίες έχουν γίνει τώρα πλέον και αηδιαστικές, είμαστε υποχρεωμένοι να αποσαφηνίσουμε για πολλοστή, πλην όμως τελευταία φορά, κάποια πράγματα, αλλά και ταυτόχρονα να ανακοινώσουμε μερικά νεότερα.
Πριν από δύο περίπου δεκαετίες εξουσιοδοτηθήκαμε να φέρουμε ανοικτά στο νεο-ελληνικό κοινωνικό προσκήνιο το ζήτημα της παλινόρθωσης της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας, το οποίο έθεσαν τελευταίοι οι, κυρίως «στρατιότι», πολυάριθμοι οπαδοί του Πλήθωνος στον Μωρέα και την Ήπειρο και επί πεντέμισι αιώνες μαύρου κατατρεγμού διατηρήθηκε επίκαιρο και θερμό μέσα από οργανωμένες μυστικές οδούς που κατόρθωσαν να το φέρουν με επιτυχία μέχρι τις ημέρες μας. Ελάχιστα χρόνια μετά από εκείνη την εξουσιοδότηση, ιδρύσαμε και τυπικά πλέον το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών και έκτοτε δώσαμε έναν ανεπανάληπτο, απέραντα μεγάλο και πολύ δύσκολο αγώνα, με σκοπό την υγιή επανελλήνιση μέσα από την παλινόρθωση της πραγματικής εθνικής μας Παράδοσης και Θρησκείας και την θεσμική αναγνώριση της τελευταίας από την νεοελληνική πολιτεία.
Απέναντι μας βρήκαμε από την πρώτη κιόλας στιγμή την στυγνή ορθόδοξη θεοκρατία, που εξαρχής, όπως και σήμερα ακόμη, αντιμάχεται μια τέτοια προοπτική με κάθε πρόσφορο γι’ αυτήν μέσο που μπορεί να της παράσχει η τεράστια οικονομική και πολιτική της δύναμη. Όμως αυτό ήταν αναμενόμενο. Σε κάθε αγώνα ενός καταστημένου του οποίου τα θεμέλια τρίζουν και θρυμματίζονται, είναι απολύτως αναμενόμενη η χρήση της απειλής, του εκβιασμού, της εξαγοράς, της οικονομικής ή επαγγελματικής βλάβης, της συκοφαντίας, της πληρωμένης στράτευσης, του αντιπερισπασμού και όλου του σχετικού οπλοστάσιου που ήδη και κατ’ επανάληψη δοκιμάστηκε εναντίον μας, με εξαίρεση μόνον την προσπάθεια φυσικής εξόντωσής μας, προφανώς από τον φόβο των βαριών ποινικών ευθυνών σε περίπτωση ανακάλυψης των ηθικών και φυσικών δραστών.
Δεν ήσαν όμως μόνο οι θεοκράτες και οι πολύμορφοι βαλέδες τους που βρέθηκαν απέναντί μας. Μετά από αιώνες αποκοπής της συντριπτικής πλειοψηφίας του έθνους των Ελλήνων από την αρετή, την ευσέβεια και την αιδώ των παλαιών ελεύθερων προγόνων μας, στάθηκε εξαιρετικά δύσκολο να περάσει στους πολλούς το τι ακριβώς είναι και τι ακριβώς απαιτεί η Ελληνική Εθνική Θρησκεία. Οι περισσότεροι την εξέλαβαν και εξακολουθούν να την εκλαμβάνουν λανθασμένα (ή επειδή έτσι τους βολεύει) είτε ως εφαλτήριο για αντιχριστιανισμό ή αντιεβραϊσμό, είτε ως προθάλαμο στον εθνικισμό, είτε ως πεδίο βιοπορισμού ή ικανοποίησης καταξιωτικών συνδρόμων, είτε ως πλαίσιο φυγής από την πραγματικότητα και ονειροπόλησης, είτε ως δικαιολογία για οργάνωση μαζικών φεστιβαλικών εκδηλώσεων, μοναδικός σκοπός των οποίων είναι «να περνάει καλά» το κατά κανόνα άσχετο με την εθνική μας θρησκευτικότητα πλήθος.
Οι πρώτες από αυτές τις εκτροπές είναι βεβαίως αντιμετωπίσιμες, αν και όχι δίχως σημαντική από πλευράς μας σπατάλη πολύτιμων δυνάμεων. Εκείνο όμως που δεν μπορούμε να καταπολεμήσουμε, και δεν είναι του ενδιαφέροντός μας άλλωστε κάτι τέτοιο, είναι η τάση των ανθρώπων της εποχής μας προς την ελάσσονα προσπάθεια, το επιφανειακό, το θεαματικό, το διασκεδαστικό και, κυρίως, προς αυτό που δεν απαιτεί αλλαγή έθους και συνείδησης. Μετά από μία περίπου δεκαετία τέτοιων εκτροπών, γινόμαστε σήμερα μάρτυρες μιας μανίας ελληνοφανούς φεστιβαλισμού, που θεωρεί ότι υπηρετεί την επανελλήνιση με το να συγκεντρώνει από καιρού εις καιρόν μικροπλήθη παντελώς άσχετων με την Εθνική μας Θρησκεία ανθρώπων, όχι μόνο γύρω από πολιτιστικού χαρακτήρα δρώμενα, αλλά ακόμα και γύρω από τελετές που προσφάτως (γιατί δεν ίσχυε παλαιότερα) οι διοργανωτές τους δεν έχουν ενδοιασμό να τις παρουσιάζουν ως λατρευτικού χαρακτήρα. Από αφέλεια λοιπόν ή από άλλες λιγότερο αθώες αιτίες, γίνονται επικλήσεις προς τους Θεούς μας και επιδεικνύονται τα άγια των αγίων μας μπροστά σε άσχετους θεατές που δεν επιδεικνύουν τον ελάχιστο σεβασμό προς τα εθνικά σεβάσματα και αυτό μάλιστα θεωρείται ως... το απαύγασμα (ή η... «κορυφαία εκδήλωση») της «ελληνοπρέπειας», σε σημείο μάλιστα που να εισπράττει το μένος των φεστιβαλιστών όποιος, είτε φορέας είτε επώνυμος άνθρωπος, αρνείται να συμμετάσχει σε αυτή την κραυγαλέα ασχήμια: ακόμα και ψευτο - «Παναθήναια» ετοιμάζονται για το άμεσο μέλλον και μάλιστα μοιράζονται και από τώρα οι υποσχέσεις για χρηματικές αμοιβές!
Το ζωντανό από τον 15ο αιώνα αίτημα της παλινόρθωσης της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας κινδυνεύει φανερά λοιπόν σήμερα, σήμερα που υποτίθεται ότι η σχετική πολιτική ελευθερία επιτρέπει την μετά από συνεχή και στρατηγικό αγώνα θεσμική ικανοποίησή του, να ξεπέσει σε διεκδίκηση του αρτιότερου ή θεαματικότερου φολκλορισμού με όσο το δυνατόν πιο «πολυπληθές» και πιο «χαρούμενο» και «αφελές» μικροπλήθος. Κάτι δηλαδή που, εάν επικρατήσει, θα ακυρώσει για πολλές δεκαετίες την υπόθεση της πραγματικής παλινόρθωσης και θεσμικής αναγνώρισης, για την οποία εμείς αγωνιζόμαστε, αφού η Ελληνική Εθνική Θρησκεία θα έχει αναντίρρητα απομακρυνθεί από τον εαυτό της και υποβιβαστεί στην αναπαράστασή της.
Σε αυτή την πονηρή ροή εικόνων που παρασύρει τα πάντα «και κάποιος άλλος κατευθύνει όπως του αρέσει τούτη την απλοποιημένη επιτομή του αισθητού κόσμου» για να δανειστούμε από τον Ντεμπόρ, εμείς ωστόσο δεν έχουμε καμία απολύτως πρόθεση να αντιπαρατάξουμε δικούς μας, υποτίθεται «υγιείς», φεστιβαλισμούς στους φεστιβαλιστές και αδίκως ανησυχούν αυτοί για κάτι τέτοιο, γιατί δεν θα το επιχειρήσουμε ποτέ. Αυτό από το οποίο κινδυνεύει η Ελληνική Εθνική Θρησκεία δεν είναι η αναπαράστασή της, ή ακόμη χειρότερα η παραποίησή της, αλλά το πιθανό σφάλμα να τις υιοθετήσει και η ίδια, εξαφανιζόμενη για πάντα μέσα τους.
Δεν θα εμποδίσουμε επίσης κάποια εύπιστα μέλη μας, τα οποία γνωρίζουμε ότι πολιορκούνται στενά για να αποστατήσουν προς τον φεστιβαλισμό, να το πράξουν και μάλιστα μια ώρα αρχύτερα, εάν τέτοιο είναι το ζητούμενο ή το κριτήριό τους. Ο καθένας αξίζει άλλωστε τις επιλογές του και αυτοί που αναζητούν την φιγούρα ή το αργύριον είναι κρίμα να τα στερηθούν. Για εμάς πάντως δεν κάνουν, αφού γνωρίζουμε καλά ότι η αγωνιστική ισχύς δεν κρύβεται στους αριθμούς για τον απλό λόγο ότι το όποιο χαμηλό, απλοϊκό και χυδαίο στοιχείο υπερτερεί πάντοτε αριθμητικά του όποιου υψηλού, σοβαρού και ποιοτικού. Συνεπώς η ποιότητα, η αρετή, η αγωνιστικότητα και η ευσέβεια είναι τα μοναδικά στοιχεία που όντως ενδιαφέρουν το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών.
Κατ’ επέκταση, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών ενδιαφέρεται και για ν’ αυξήσει κάποιες αποστάσεις που ήδη έχει λάβει. Από την μία την απόσταση από τα μικροπλήθη του λεγόμενου «χώρου», που βεβαίως έχουν κάθε δικαίωμα να πορευθούν όπου θέλουν και να καταλήξουν όπου τους αρμόζει αλλ’ επ’ ουδενί και να το σύρουν μαζί τους, όπως δεν έχουν και δικαίωμα να το βρίζουν επειδή δεν συναγελάζεται και δεν εξομοιώνεται. Τι νοοτροπία και τούτη! Από την άλλη, ενδιαφέρεται να διατηρήσει και εν συνεχεία να αυξήσει την επίσης ήδη απόστασή του από κάθε διαδικασία ή ακόμη και νοοτροπία που βεβηλώνει και ευτελίζει τα σεβάσματα της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας.
Γι’ αυτόν τον λόγο, το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών αποφάσισε σε εδική συνεδρίασή του όλες οι ιεροπραξίες του ετήσιου εορταστικού του κύκλου, με εξαίρεση μόνον
την τελετή για την καλοχρονιά (Χειμερινό Ηλιοστάσιο – Γέννηση Θεού Τριεσπέρου Ηρακλέους),
την τελετή υποδοχής της άνοιξης (Εαρινή Ισημερία), και
την απόδοση τιμής στους Μαραθωνομάχους (γύρω στην Φθινοπωρινή Ισημερία)
να γίνονται εφεξής «εν κλειστώ» από τους αρμόδιους για τον κάθε Θεό ιερείς / ιέρειες και παρουσία μόνον των ορκισμένων μελών μας (των λεγόμενων «Ομοίων»).
Με αυτόν τον τρόπο θα τελεί εφεξής τις ιεροπραξίες της η Ελληνική Εθνική Θρησκεία, μέχρι αυτή να παλινορθωθεί πλήρως, δηλαδή με ΘΕΣΜΙΚΗ αναγνώρισή της, στην καταπατημένη και λεηλατημένη πατρίδα μας που τώρα βρίσκεται υπό την τυραννία της ορθόδοξης θεοκρατίας και των βαρβαρικών μαζών που αυτή παράγει ώστε να τις έχει στήριγμα. Οι ιεροπραξίες μας θα ξαναγίνουν δημόσιες, μόνο όταν θα υπάρχει ήδη το θεσμικό πλαίσιο να απονέμεται στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία ο πρέπων σεβασμός.
Αυτονόητο είναι ότι εφεξής από τις δικές μας τελετές δεν θα δημοσιεύεται και κανενός είδους οπτικό ή ηχητικό υλικό. Ποτέ πια οι λατρευτικές μας πράξεις δεν θα αποτελούν θέαμα για βέβηλα μάτια, πόσο μάλλον «διαφημιστικό υλικό» προς ανθρώπους που δεν αξίζει ούτε καν να μας πλησιάσουν. Όποιος από τούδε έχει την περιέργεια να μας γνωρίσει, θα πρέπει να αρκεστεί στα όσα θα δημοσιεύουμε είτε από τις διαλέξεις και τις άλλες εκδηλώσεις που διοργανώνουμε για την μόρφωση της κοινότητάς μας, είτε από τις πιο πάνω τρεις μόνον ανοικτές τελετές μας, είτε από τους θεσμικο-κοινωνικούς αγώνες που δίνουμε για μια πιο ελληνική και πιο ανθρώπινη Ελλάδα. Όποιος επίσης από τούδε θελήσει να γίνει ένας από εμάς θα πρέπει προηγουμένως να έχει ξεκαθαρίσει με τον εαυτό του εάν είναι ή όχι ικανός να αφοσιώνεται, να κατανοεί και να υιοθετεί στόχους και, πάνω από όλα, ΝΑ ΜΑΧΕΤΑΙ.
ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ
15 Μαΐ 2010
ΑΠΟΣΑΦΗΝΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΝΤΙΚΗ
Η αρχή της ομιλίας του συγγραφέα Βλάση Ρασσιά «Αποσαφηνίσεις για την Eιμαρμένη και την Mαντική» στο Φιλοσοφικό Αθήναιο «Εκατηβόλος», το Σάββατο 10 Aπριλίου 2010.
Ολόκληρη η ομιλία διατίθεται σε DVD παραγωγής του Φιλοσοφικού Αθήναιου «Εκατηβόλος»: ysee@ysee.gr
Ολόκληρη η ομιλία διατίθεται σε DVD παραγωγής του Φιλοσοφικού Αθήναιου «Εκατηβόλος»: ysee@ysee.gr
19 Απρ 2010
ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΑΘΗΝΑΙΟ "ΕΚΑΤΗΒΟΛΟΣ" - ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΑΪΟΥ "2010"
Φιλοσοφικό Αθήναιο Εκατηβόλος (Αριστοτέλους 36, 1ος όροφος, Αθήνα)
Σάββατο 1 Μαϊου, ώρα 20.30
Βλάσης Ρασσιάς, «Αmerican Indian Movement, AΙΜ: ο αγώνας των αυτοχθόνων βορειοαμερικανών για την εθνική τους αξιοπρέπεια κατά την δεκαετία του '70»
Σάββατο 8 Μαϊου, ώρα 20.30
«Αφιέρωμα στον Δημήτρη Λιαντίνη» με προβολή ανέκδοτου υλικού και τοποθετήσεις από τους Δημήτρη Αλικάκο, Ουρανία Τουτουντζή, Βλάση Ρασσιά, Τάσο Χαλιό και Κώστα Κεχαγιά
Σάββατο 15 Μαϊου, ώρα 20.30
Ευαγγελία Καφετζιδάκη, «Ζεύγμα. Μια ελληνική πόλη κάτω από το νερό»
Κυριακή 16 Μαϊου
Εκδρομή - ξενάγηση στο Ιερό του Πτώου Απόλλωνος και συνεορτασμός των «Θαργηλίων» με το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών
Σάββατο 22 Μαϊου, ώρα 20.30
«Οι τελευταίες στιγμές της Υπατίας στην ταινία AGORA», συζήτηση σχετικά με την ταινία
Σάββατο 29 Μαϊου, ώρα 20.30
Κωνσταντίνος Σκανδάλης, «Η θεωρία της βυθισμένης Αιγηίδος»
Σάββατο 5 Ιουνίου, ώρα 20.30
Δημοσθένης Δ. Λέντζης, «Καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω θρησκείας στην εργασία: η κοινοτική διάσταση»
Σάββατο 1 Μαϊου, ώρα 20.30
Βλάσης Ρασσιάς, «Αmerican Indian Movement, AΙΜ: ο αγώνας των αυτοχθόνων βορειοαμερικανών για την εθνική τους αξιοπρέπεια κατά την δεκαετία του '70»
Σάββατο 8 Μαϊου, ώρα 20.30
«Αφιέρωμα στον Δημήτρη Λιαντίνη» με προβολή ανέκδοτου υλικού και τοποθετήσεις από τους Δημήτρη Αλικάκο, Ουρανία Τουτουντζή, Βλάση Ρασσιά, Τάσο Χαλιό και Κώστα Κεχαγιά
Σάββατο 15 Μαϊου, ώρα 20.30
Ευαγγελία Καφετζιδάκη, «Ζεύγμα. Μια ελληνική πόλη κάτω από το νερό»
Κυριακή 16 Μαϊου
Εκδρομή - ξενάγηση στο Ιερό του Πτώου Απόλλωνος και συνεορτασμός των «Θαργηλίων» με το Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών
Σάββατο 22 Μαϊου, ώρα 20.30
«Οι τελευταίες στιγμές της Υπατίας στην ταινία AGORA», συζήτηση σχετικά με την ταινία
Σάββατο 29 Μαϊου, ώρα 20.30
Κωνσταντίνος Σκανδάλης, «Η θεωρία της βυθισμένης Αιγηίδος»
Σάββατο 5 Ιουνίου, ώρα 20.30
Δημοσθένης Δ. Λέντζης, «Καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω θρησκείας στην εργασία: η κοινοτική διάσταση»
1 Απρ 2010
Η ΥΨΗΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΩΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
Η ΥΨΗΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΩΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
Ο Πολυθεϊσμός της Ελλάδος προσέφερε όλα τα μέσα για την προστασία της κάθε πλευράς της οικογενειακής ζωής. Καμιά θρησκεία δεν ενδιαφερόταν περισσότερο για την καθαγίαση των οικογενειακών καθηκόντων, του καθήκοντος του πατέρα προς το υιό και του υιού προς τον πατέρα, των αδελφών προς τις αδελφές, του ενός συγγενή προς τον άλλο, όλων όσων μαζεύονταν γύρω από το βωμό του «Ερκείου» Διός.
Πράγματι, η εκπλήρωση του μεγάλου αυτού σκοπού είναι ίσως το κύριο έργο της Ελληνικής Θρησκείας. Όλος αυτός ο τομέας ανήκει κατ' εξοχήν στον ύψιστο Θεό, στον ίδιο τον Δία. Αξίζει δε σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε την αντίθεση ανάμεσα στην παλαιά θρησκεία της Ελλάδος, η οποία είχε αναπτύξει αρχικά την πίστη σε απτές Θεότητες με σαφή χαρακτηριστικά και στην πιο ασαφή ρωμαϊκή που είχε να κάνει περισσότερο με numina και σκιώδεις δυνάμεις. Την οικογενειακή ηθική της Ρώμης προστάτευε κυρίως ο θρησκευτικός σεβασμός προς τα προγονικά πνεύματα, την οργή των οποίων προκαλούσε ο υιός που έβλαπτε τον πατέρα του ή ο σύζυγος που αδικούσε τη γυναίκα του (1), την ίδια δε ιδέα βρίσκουμε και σε ορισμένα αποσπάσματα από την Ελληνική Λογοτεχνία, λ.χ. στους «Νόμους» του Πλάτωνος, όπου δογματίζουν την ανησυχία των πνευμάτων των νεκρών για τη τήρηση των οικογενειακών καθηκόντων.
Όλη η ηθική της Ελληνικής οικογένειας συγκεντρώνεται και επικεντρώνεται στον Θεό Δία. Είναι «Γενέθλιος», αρχηγός των «Γενεθλίων» Θεών. Ως «Πατρώος», περιφρουρεί το δίκαιο του πατέρα και ως «Ομόγνιος» προστατεύει τον δεσμό των αδελφών και των άλλων κοντινών συγγενών. Αυτά τα ονόματα δεν είναι επιπόλαιοι τίτλοι, βγαλμένοι από την ποιητική φαντασία, αλλά εκφράζουν τις ζωτικότερες πεποιθήσεις της ελληνικής λατρείας. Ο αδικημένος συγγενής, πατέρας, υιός ή εξάδελφος μπορούσε να επικαλεστεί τον Θεό με αυτά τα ονόματα και η επίκληση θα είχε τη δύναμη που έχει ένα μαγικό ξόρκι, ικανό για να ξυπνήσει την θεία οργή ενάντια στον παρανομήσαντα.
Πράγματι, τα ονόματα αυτά είναι αληθινές λέξεις δύναμης βγαλμένες από τα βάθη του θρησκευτικού αισθήματος που έδωσε ζωή και δύναμη στο αρχαίο οικογενειακό σύστημα. Ο Ζευς λέγεται «Ομόγνιος», όχι απαραίτητα γιατί πίστευαν πως ήταν συγγενής με τη συγκεκριμένη οικογένεια. Ο Στρεψιάδης τον αποκαλεί «Πατρώο» στις «Νεφέλες» του Αριστοφάνους, όταν τον προσβάλλει ο υιός του, όχι γιατί ο Ζευς είναι αληθινός πρόγονός του, αλλά γιατί ο αδικημένος συγγενής, ή ο αδικημένος πατέρας χρειάζεται την βοήθεια του Θεού και προκειμένου να κερδίσει το ενδιαφέρον του, τού αποδίδει τους ανθρώπινους τίτλους που ορίζουν την σχέση που έχει παραβιαστεί, εδραιώνοντας έτσι την συναισθηματική σύνδεση ανάμεσα στον εαυτό του και τον Θεό.
Αυτό ακριβώς δίνει σε πολλούς ελληνικούς θεϊκούς τίτλους την μοναδική τους δύναμη και στην μελέτη τους την σπουδαιότητα της αντίληψης του εσώτερου θρησκευτικού αισθήματος. Μπορούμε λοιπόν, να κατανοήσουμε την παράξενη φράση στις «Χοηφόρους» του Αισχύλου (2), όπου ο Ορέστης προσφεύγει στον Δία για τους δολοφόνους του πατέρα του: «καί πότ' άν αμφιθαλής Ζεύς επί χείρα βάλοι, φεύ φεύ, κάρανα δαϊξας;», («αχ! και πότε θ' απλώσει το χέρι του ενάντια σ' αυτούς ο πανίσχυρος Ζευς, ω αλίμονό μου, και τις κεφαλές τους θ' ανοίξει;»). Το επίθετο «αμφιθαλής» χρησιμοποιείται μόνο στην Αττική για το παιδί που έχει και τους δυο γονείς του ζωντανούς. Ο Ζευς προστατεύει τα δικαιώματα τέτοιων παιδιών και για να τονιστεί η σχέση του συμπάσχοντος μαζί τους Θεού, ονομάζεται και ο ίδιος «αμφιθαλής». Με αυτό δε το όνομα καλείται ως πανίσχυρος να πάρει εκδίκηση για το παιδί, του οποίου σκοτώθηκε άδικα ο πατέρας (3).
1. Βλ. Wissowa, «Religion und Kultus der Roemer», σελ. 187. Πλούταρχος, «Βίος Ρωμαίων», 22
2. «Χοηφόροι» Αισχύλου, στ. 394 – 396, σε μετάφραση Ερρ. Χατζηανέστη
3. Βλ. άρθρο μου στο «Classical Quartely», 1910, σελ. 186
R. L. Farnell
(από το βιβλίο του «Ανώτερες Πτυχές Της Θρησκείας Των Ελλήνων». Αναδημοσίευση από το περιοδικό "Διιπετές", τεύχος 71)
16 Μαρ 2010
ΓΙΑ ΤΗΝ (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!) ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΟΚΡΑΤΩΝ
Ανοικτή επιστολή του Υπάτου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών προς τους 300 εκπροσώπους του Ελληνικού λαού αναφορικά με την (επιτέλους!) στοιχειώδη φορολόγηση του εκκλησιαστικού πλούτου. Α.π. 224 / 16.3.2010Για μία χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα της πτώχευσης, κάθε μέτρο που αποσκοπεί στην ακύρωση ή έστω μείωση του πολυεπίπεδου πλιάτσικου που γίνεται στην οικονομία της, είναι αν μη τι άλλο λογικό και σαν τέτοιο χαιρετίζουμε την χθεσινή δημοσιοποίηση από πλευράς της κυβέρνησης ότι στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο περιλαμβάνεται και μια στοιχειώδης φορολόγηση της ασύδοτης έως σήμερα ορθόδοξης θεοκρατίας. Μιας θεοκρατίας η οποία στέκεται υλικά επάνω σε μια κολοσσιαία περιουσία που ισούται σχεδόν με το σύνολο των ετήσιων κρατικών εσόδων και επάνω στην διεκδίκηση πολλών εκατομμυρίων στρεμμάτων δημόσιων αλλά και ιδιωτικών εκτάσεων σε όλη την χώρα. Μιας θεοκρατίας που σε βάρος της εθνικής οικονομίας ακμάζει μέσα από περίπου 3.000 ναούς και μονές και περίπου 7.000 «εκκλησιαστικούς φορείς» που παριστάνουν τα ΝΠΔΔ. Μιας θρασύτατης θεοκρατίας που από χθες έχει λυσσάξει να προσπαθεί να αποτρέψει τα περιλαμβανόμενα στο νομοσχέδιο με τις γνωστές πιέσεις της προς πολιτικούς που μπορεί με τον α ή β τρόπο να εκβιάσει.
Είναι αυτοί που υφάρπαξαν τις τελευταίες δύο δεκαετίες απίθανα μεγάλα ποσά ευρωπαϊκού χρήματος που φυσικά οι αποστολείς του το προόριζαν για αναπτυξιακές και όχι… θεοκρατικές επενδύσεις, είναι αυτοί που με πολύμορφες πιέσεις και εκλογικούς εκβιασμούς κατόρθωσαν τα τελευταία χρόνια να μην πληρώνουν τίποτε απολύτως σε μια οικονομία μάλιστα που βυθιζόταν κατακόρυφα στα απίθανα ελλείμματα που τώρα καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και το κοινωνικό κράτος.
Μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2004 η Πολιτεία, που βεβαίως το 1997 είχε γενναιόδωρα όσο και παράλογα αποποιηθεί τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας που όφειλαν αυτοί (ν.2459/97) και είχε επίσης το 2003 δεχθεί να πληρώνει από τον κρατικό προϋπολογισμό το 25% των εισφορών του ταμείου ασφάλισης των κληρικών, φορολογούσε τουλάχιστον τα «δηλούμενα» ακαθάριστα έσοδα των ναών τους με 35%, αν και αυτοί φρόντιζαν να τα παρουσιάζουν σχεδόν μηδενικά ώστε σχεδόν μηδέν να πληρώνουν. Ακόμα όμως και αυτή την παρωδία φορολόγησής τους, πίεσαν και κατάφεραν να την καταργήσουν με τον ν.3220/04, με τον οποίο οι πολιτικοί που τον συνέταξαν και τον ψήφισαν, στις παραμονές των εκλογών του 2004, έβλαψαν συνειδητά την εθνική οικονομία. Και λέμε συνειδητά, αφού κανείς δεν μπορεί να πειστεί πως δήθεν αγνοούσαν ότι αυτό το υποτιθέμενο 35% (25% αρχικά που το 1968 αυξήθηκε σε 35%) τους το ζητούσε η πολιτεία από τότε που είχε σκανδαλωδώς δεχθεί να πληρώνει κατευθείαν από τον κρατικό προϋπολογισμό τους μισθούς όλου του ανθρωπίνου δυναμικού της ορθόδοξης θεοκρατίας!
Η συνειδητή βλάβη στην εθνική οικονομία συνεχίστηκε ωστόσο και τον Δεκέμβριο του 2004, με τον άλλον σκανδαλώδη νόμο 3296/04 (άρθρο 6) με τον οποίο μηδενίστηκε ο ετήσιος φόρος που όφειλαν οι θεοκράτες για τα εισοδήματά τους από εκμίσθωση των αμέτρητων εμπορικού χαρακτήρα ακινήτων τους. Και σαν να μην έφθανε αυτό, οι εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού δέχθηκαν μετά από λίγο, με τον ν.3247/05, να μην καταβάλλουν οι ναοί και τα μοναστήρια ούτε φόρο αυτόματου υπερτιμήματος ούτε τέλος συναλλαγής! Κοντολογίς, η ίδια η Ελληνική Πολιτεία, δια του κοινοβουλίου της, αποδέχθηκε παραλόγως να χάνει ανά έτος η εθνική οικονομία μερικά δισεκατομμύρια ευρώ –και να ενισχύει ισόποσα τα θησαυροφυλάκια των θεοκρατών- την ώρα που έρχεται σήμερα να βασανίζει την αγορά με αύξηση ΦΠΑ αποσκοπώντας να κερδίσει τμήμα μόνο από τα όσα ήδη χάρισε ετησίως, και μάλιστα επί αρκετά έτη, στους άπληστους θεοκράτες.
Ευχόμαστε οι εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού να φανούν αυτήν την φορά τιμιότεροι απέναντι στην πατρίδα μας και στο μέλλον των παιδιών μας και να μην υποχωρήσουν μπροστά στις πιέσεις των θεοκρατών που γνωρίζουμε ότι ήδη τους ασκούνται και η στοιχειωδώς δίκαιη (γιατί ακόμα υπολείπεται της πραγματικά δίκαιης) φορολόγησή τους που ανακοινώθηκε με το φορολογικό νομοσχέδιο να γίνει επιτέλους νόμος τους κράτους.
Ευχόμαστε επίσης και να υλοποιηθεί σύντομα η υπεραναγκαία πλέον λαϊκότητα του κράτους και ο απόλυτος διαχωρισμός Πολιτείας – Εκκλησίας. Για το καλό της δεύτερης άλλωστε, αφού επιμένοντας να ζει στην εποχή του Βασίλειου Βουλγαροκτόνου και να προκαλεί βάναυσα το λαϊκό συναίσθημα, δεν έχει καταλάβει ότι ουσιαστικά είναι κάτι ανάλογο με τον Λουδοβίκο τις παραμονές του 1789. Ο «λαός Ισραήλ» τον οποίο με ζήλο αινεί στους ναούς της, έχει να της προσφέρει από τις μακραίωνες οικονομικές του εμπειρίες μία σοφότατη ρήση: «ακόμα και η μικρή ζημιά μπορεί ν’ αποτελέσει κέρδος».
Έλληνες βουλευτές, εκπρόσωποι του λαού,
ελπίζουμε να σταθείτε στο ύψος που απαιτεί το αξίωμά σας, η Ελλάδα, η Δημοκρατία, αλλά και τα αυστηρά πια προστάγματα των καιρών.
Μετά τιμής
Ύπατο Συμβούλιο των Ελλήνων Εθνικών www.ysee.gr
1 Μαρ 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)